Jak wygrać talent show – poradnik z motywacją

Tekst:
Nie śmieję się z blizn, bo ich nie mam
Śmieję się z blizn, bo ich mam za wiele.
Co to za blizna, kiedy jest otwarta.
Cokolwiek to było, już przez to przeszedłem.
Jestem wewnętrznie rozdarty, czuję się winny, jakby byłem zły.
Mam dosyć blizn, nie chcę ich już więcej.
Zrywaj je do końca – tylko pogorszy to sytuację.
Czuję się jak noworodek, zagubiony.
Bo nieświadomość to błogość.
Jeśli nieświadomość to błogość, to tylko dlatego, że o niej nigdy nie słyszałeś.
Przepraszam, jeśli staję na Twojej drodze, ale
Napotkałeś człowieka, któremu obojętne, jak Twój dzień.
Kawałki mnie pozostały na ulicy,
moje serce pełne jest grzechów,
a grzech = gorąco,
serce bije,
to tylko wymówka, żeby nazwać Cię słabym.
Próbuję być inteligentny,
ale żyję w świecie, gdzie seks to cel sam w sobie.
Nie ma miłości w moim życiu, ale od mnie oczekują, że znajdę żonę.

W tym świecie miłość to show, show może eksplodować, albo ja przegram. Miłość jest tak samo ironiczna jak lalka na huśtawce… jedna może spaść, ale obie są na sznurkach. Nie mam czasu na miłość, moje serce zostało zamordowane, boże mój, nie mogę pozwolić, żeby to się dalej rozwijało.

Dorastam,
ale moja głowa się wyłącza.
Czy mogę być najlepszy?
Czy w ogóle mogę podchodzić do tego testu,
bo moja głowa zwalnia.
Kiedy myślę, że jestem najlepszy, padaję – gdzie moja korona, skoro nie jestem królem, jestem cyrkowym kłochem.
Nie mam na sobie stroju, mam nocną koszulę,
głowa jest za głęboko,
jak mogę spać,
kiedy budzę się, modlę o nowy dzień, a potem znów odchodzę – mój mózg został zamordowany.
Nie mogę pozwolić, żeby to się dalej rozwijało.
(koniec monologu)