Het boormodel van het atoom – Les voor klas 9

In 1913 stelde Niels Bohr zijn gekwantiseerde schilmodel van het atoom voor om uit te leggen hoe elektronen stabiele banen rond de kern kunnen hebben. In het Rutherford-model was de beweging van de elektronen onstabiel, want volgens de klassieke mechanica en elektromagnetische theorie straalt een geladen deeltje dat zich langs een gekromde baan beweegt elektromagnetische straling uit. Daardoor zouden de elektronen energie verliezen en in spiraalvorm naar de kern zakken.
Om dit stabiliteitsprobleem op te lossen, paste Bohr het Rutherford-model aan door te veronderstellen dat elektronen zich alleen in banen met een vaste grootte en energie mogen bewegen.
De energie van een elektron hangt af van de grootte van de baan en is lager in kleinere banen. Straling treedt alleen op als een elektron van de ene baan naar de andere springt. Het atoom is volledig stabiel in de toestand met de kleinste baan, omdat er geen baan met lagere energie bestaat waar het elektron naar toe kan springen.