Model atomu Bohra – poradnik dla klasy 9

W 1913 roku Niels Bohr zaproponował swoją kwantową model atomu z powłokami elektronowymi, aby wyjaśnić, jak elektrony mogą stabilnie krążyć wokół jądra. W modelu Rutherforda ruch elektronów był niestabilny: zgodnie z mechaniką klasyczną i teorią elektromagnetyzmu, każda naładowana cząstka poruszająca się po krzywej trajektorii emituje promieniowanie elektromagnetyczne. Oznaczało to, że elektrony powinny tracić energię i spiralować w kierunku jądra.
Aby rozwiązać ten problem, Bohr zmodyfikował model Rutherforda, zakładając, że elektrony poruszają się po orbitach o ściśle określonym rozmiarze i energii.
Energia elektronu zależy od wielkości orbity – na mniejszych orbitach jest niższa. Promieniowanie występuje tylko podczas skoku elektronu z jednej orbity na drugą. Atom w stanie z najmniejszą orbitą jest całkowicie stabilny, ponieważ nie ma orbity o jeszcze niższej energii, na którą elektron mógłby przejść.